Haiku no haiku - 30/31/32/33/34

Duistere bossen
vraag ik voor mijn verjaardag
om in te spelen.

Mijn arme pen heeft,
na jaren van meegaandheid,
gebroken benen.

Pokdalige maan,
vlucht in het holst van de nacht.
Maar langzaam, langzaam.

Hoe kwam het zo ver:
knielen op een hoop
doorboorde woorden?

Op mijn vel papier
overwinterende bij,
eerst kreupel, dan dood.