Verzameld gedicht

De hoogmoed van de plattelander,
zijn ogen op de stad te slaan.
Men is geen vriend van wie men wil
(Wel van Parijs!).

Stroomopwaarts van de Schelde smelt
een winterharde ironie.
En men verdient te gaan
(Op reis!).

Een vogelslag, het universum thuis,
bourdon, lawines, rozen.
Melancholie is goed gemutst
(Zij kent geen prijs!).